a

Aperiri vivendum has in. Eu fabellas deseruisse mea, hinc solum tractatos vim ad, ut quem voluptua nam. Ei graeci oblique perci.

Recent Posts

Image Alt
  /  Mind

Toen ik zelf besloot mama te willen worden, me aanmeldde bij een kliniek om dat te kunnen bewerkstelligen, had ik nooit durven denken dat zwanger worden zoveel voeten in de aarde had. Noem me naïef, maar ik had verwacht dat het me wel “even” zou lukken. Mijn moeder was makkelijk zwanger mogen worden, en in mijn omgeving was ook iedereen zo zwanger. Ikzelf was gezond, rook niet, drink niet, heb een netjes gewicht, mijn cyclus helemaal perfect en ik was al jaren van de anticonceptie af. Niets leek me in de weg te staan. Totdat het uiteindelijk niet zo makkelijk bleek. 1 op de 8 vrouwen is onvruchtbaar of kan zeer moeilijk (met of zonder reden) kinderen krijgen. 1 op de 8! dat is ongelooflijk veel. Maar waarom lees je daar dan zelden over?

Ken je dat de hele dag door mama!!!! Ik hou heel veel van mijn twee jongens, maar heel soms is het mij ook even te veel. Dat herken ik niet van mijzelf. Ik zeg altijd dat het goed met me gaat, ben hard voor mezelf en vind het dan ook moeilijk om mezelf open te stellen voor mijn eigen emoties en gevoelens. 

Naar aanleiding van mijn eerste blog over het leven met 22Q11ds, ga ik in dit artikel meer in op wat het syndroom 22Q11ds nu precies is. Het 22Q11ds wordt gekenmerkt door een erfelijk aangeboren verandering in het genetisch materiaal (DNA). Bij kinderen (of volwassenen) met 22Q11ds ontbreekt een deel van één van de twee chromosomen 22. Deze "delectie" betreft een deel van de lange ('q') arm van het chromosoom in de regio aangeduid met '11.2'. De naam 22Q11ds staat voor de verschijnselen die worden gezien bij deze verandering in het DNA. Wellicht is dit een beetje moeilijk uitgelegd, maar ik zal in deze blog ook verder ingaan op de veel voorkomende verschijnselen van het 22Q11ds syndroom. Lees je mee?

Het blijkt geen uitzondering. Ouders die hun kinderen te veel opleggen. Zo gaat Sophie iedere dag uit school naar bijles, omdat ze één vak niet voldoende beheerst, zit ze daarnaast nog op 2 verschillende sporten en gaat ze ook nog 2 keer per week naar pianoles. De vraag is echter “Moet je dit willen voor je kind?” en of je kind hier zelf ook behoefte aan heeft. We leven in een maatschappij waarbij we succes en perfectie nastreven, maar gevoelens en écht gelukkig zijn weinig prioriteit heeft. Ik vertel je er alles over!

Ik ben zelf opgevoed dat naakt heel gewoon is. Mijn ouders liepen vaak naakt voordat ze gingen douchen en ik heb hier nooit raar van opgekeken. Tijdens de puberteit veranderde dit natuurlijk wel en ging ineens de douchedeur wel op slot. Er was onlangs veel commotie over een programma met blote mensen op de televisie, waarbij kinderen werd geleerd hoe naakte mensen eruit zagen en er werden educatieve vragen gesteld. Eerst vond ik het ook wat vreemd, maar na het kijken van de eerste aflevering vond ik het eigenlijk een grote meerwaarde. Waarom? Lees verder dan vertel ik je er alles over!

Het is bij mij alweer even geleden, maar ik kan het mij nog goed herinneren. Na mijn zwangerschapsverlof van mijn tweeling was het dan zover, ze mochten voor het eerst naar de kinderopvang en ik was al dagen zenuwachtig. Mijn werkgever wilde graag dat ik gewoon weer kwam werken en ik vond het reuze spannend. Ik wilde ze eigenlijk het liefst constant bij mijn houden, maar was overtuigd dat ze in goede handen waren. Ik vertel je alles over de eerste keer je kind naar de kinderopvang brengen en deel ook handige tips waar je rekening mee moet houden. Lees je mee?