a

Aperiri vivendum has in. Eu fabellas deseruisse mea, hinc solum tractatos vim ad, ut quem voluptua nam. Ei graeci oblique perci.

Recent Posts

LIFESTYLE: Waarom ik geen fan ben van de standaard sociale vaardigheidstrainingen

Kinderen van een jaar of 8 zijn maximaal in staat om zich te verplaatsen in de ander. Met andere woorden: ze kunnen goed wisselen van perspectief. Ze spelen verstoppertje waarbij ze zich voortdurend inleven in wat de ander zou denken en doen. “Hij gaat mij vast in de keuken zoeken, dus verstopt ik me in de gang.” Op basis van inlevingsvermogen ontwikkelen ze strategieën in het spel. Uit onderzoek bij kinderen op basisscholen, blijkt dat het wisselen van perspectief ophoudt zodra de context onveilig wordt of er verwarring ontstaat. Note: dit is een mooie aansluiting als je mijn tweede blog hebt gelezen, zodat je het geheel snapt.


Voorbeeld: als testmateriaal werden en lachende en huilende gezichtjes gebruikt die kinderen konden aanwijzen om aan te geven hoe ze zich bij een gestelde vraag voelden. Toen een Turks jongetje werd gevraagd hoe hij zich zou voelen als hij zou worden uitgenodigd voor een verjaardag van een Nederlands vriendje, wees hij een huilend gezichtje aan. De andere kinderen in de klas vonden het stom dat het jongetje niet blij zou zijn als hij uitgenodigd werd en ging over tot oordelen. Dus ontstond er verwarring en onveiligheid voor het jongetje en stopte de dialoog. Wat niet gezien werd, was dat het jongetje eigenlijk anticipeerde op het feit dat hij niet naar feestje zou mogen gaan, omdat het eten er niet halal was.

Het basisonderwijs is zo vanuit het IK ontwikkeld, dat er voor migrantenkinderen regelmatig verwarring en onveiligheid ontstaat. Daardoor kunnen ze niet meer wisselen van perspectief.

Vaak wordt er gedacht dat migrantenkinderen sociale vaardigheid training nodig hebben, omdat ze niet meekomen, bijvoorbeeld in de groepsgesprekken en samenwerkingsopdrachten. Maar uit onderzoek blijkt dat ze de communicatiestijl die gehanteerd wordt niet herkennen, waardoor het onveilig wordt, ze niet meer empathisch kunnen en stoppen met leren.

Vaardigheidstrainingen voor migrantenkinderen helpen hier niet bij, het vergt aanpassingen in de houding, het leerplan en een interculturele dialoog.

Het zijn blinde vlekken in de communicatie. Je weet per definitie niet alles en je kunt geen oordeel vellen als je niet weet waar iets in geworteld is.

Lees meer op mijn website kun je meer over mij en mijn werk lezen. Op Facebook en Instagram ben ik aardig actief en kun je mijn werk en de actualiteiten volgen.

Mijn naam is Warsha Atwarie. Als er iemand is die weet dat je aan de buitenkant niet kunt zien wat er van binnen speelt, dan ben ik het wel. Ik zie er misschien Hindoestaans uit, maar als ik mijn mond open doe komt er een rasechte Amsterdamse naar buiten. Omdat ik van Hindoestaanse afkomst ben, weet ik hoe het is om als kind met een niet-Nederlandse achtergrond in Nederland op te groeien. Ik weet als geen ander, hoe moeilijk het kan zijn om je te leren uiten. Beide culturen trekken aan je en soms weet je niet waar je voor ‘moet’ of ‘mag’ kiezen. Tijdens mijn eigen coachingstraject kwam ik er achter, dat doen wat je echt leuk vindt en waar je echt goed in bent, vaak dichterbij jezelf ligt dan je van tevoren kunt bedenken. Dit was voor mij het moment, dat ik besloot dat ik graag wil werken met kinderen die zich moeilijk kunnen uiten. Ik deel dan ook met liefde mijn blogs en verhalen met jullie om zo nog meer kinderen (en hun ouders/verzorgers) te inspireren.

Post a Comment