a

Aperiri vivendum has in. Eu fabellas deseruisse mea, hinc solum tractatos vim ad, ut quem voluptua nam. Ei graeci oblique perci.

Recent Posts

MIND: Kinderen en de dood; wat vertel je ze?

Helaas krijgen we er allemaal mee te maken. De dood! Maar hoe we ermee omgaan is voor iedereen verschillend. Kinderen gaan er vaak heel anders mee om. Lisette schreef er een prachtige blog over. Lees je mee?

Vorige week is er een oude bekende door een tragisch ongeval om leven gekomen. Nog zo jong, een vrouw en een dochtertje van 1 blijven alleen achter. Dit nieuws heeft me zo diep geraakt en nog steeds vind ik het zo onbegrijpelijk en onwerkelijk. Dit nieuws maakt ook dat je met een klap met beide voeten op de grond staat, de realiteit weer tot je doordringt; realiteit die liever niet de realiteit had moeten zijn. Het doet je beseffen dat het leven ineens over kan zijn, hoe pijnlijk deze gedachte ook is.

Liever denk ik niet aan zulke onderwerpen en als ze passeren, ben ik degene die heel snel weer aan iets anders wil denken of ergens anders over begint.

Maar nu gaat het om een bekende, en het laat het me niet meer los. Het voelt zo oneerlijk en zó niet voor te stellen. De afgelopen nachten droom ik er over en het beangstigd me, bang om anderen te verliezen. De ‘mooie’ kant vind ik dan wel dat je ineens weer weet wat er echt toe doet. Dat je de mooie momenten moet koesteren, dat je moet genieten van de mooie dingen in het leven.

Deze gebeurtenis maakt ook dat ik weer even heel goed de angst van mijn zoontje van 5 begrijp. Ongeveer een jaar geleden begon hij voor het eerst over de dood. Of iedereen dood kon gaan of alleen oude mensen. Of hij ook een keer dood ging en of wij (papa en mama) ook dood gingen. Ik heb geprobeerd om eerlijk, maar genuanceerd uit te leggen dat iedereen, vroeg of laat, een keer dood gaat. Dat oude mensen dood gaan, maar dat je ook ziek kunt worden en daardoor dood gaat. Of onverwachts. Het maakte hem erg bang; bang om alleen te zijn, bang om papa of mama kwijt te raken. Ik kon hem deels geruststellen door hem te zeggen dat hij maar gezond moet eten, goed groenten en fruit eten, omdat je dan minder snel ziek wordt. Maar of het waar is?! Ook kinderen die gezond eten, krijgen kanker.

Ook begreep hij het begrip dat ‘dood voor altijd is’ niet. Hij moest er erg van huilen en durfde in eerste instantie niet te gaan slapen. Het is een erg gevoelig jongetje (lijkt op zijn moeder), misschien dat hij het daarom wat zwaarder oppakt dan dat andere kinderen van zijn leeftijd dat zouden doen.

Ik vond hem ook wat jong om al zo diep over deze dingen na te denken.

Zelfs van de BSO heb ik nu een aantal keer gehoord dat hij er daar ook vragen over stelt. Laatst lag er een dood vogeltje en daar was hij behoorlijk van uit zijn doen.

Hierdoor betwijfelde ik of ik er wel goed aan had gedaan om eerlijk te zijn over de dood. Het liefst wil je ze beschermen en ze niet vertellen over alle erge dingen die er gebeuren in de wereld. Toch denk ik dat het belangrijk is dat je eerlijk bent, maar hoe eerlijk moet je zijn? Kun je sommige dingen niet beter in het midden laten?

Vroeg of laat krijgt iedereen ermee te maken. Gelukkig heb ik mijn beide ouders nog en heb ik de dood niet van zo dichtbij meegemaakt en ik weet ook niet hoe dat gemis voelt.

Het doet me ook denken aan Vaderdag. Zijn vrouw die afgelopen zondag anders hoogstwaarschijnlijk met haar dochtertje Vaderdag zou vieren. Ineens is dit een dag geworden met een extra lading, een gemis, leegte.

Voor iedereen die op deze dag hun vader had willen verwennen, waarderen en dit niet meer kan: ik hoop dat het toch een mooie dag was met veel mooie gedachtes.

Voor degenen die hun vader nog hebben: koester de momenten die je hebt, ook al heb je geen goede relatie met je vader. Ooit komt het moment van afscheid nemen; of dit nu onverwachts is of niet. Ik denk dat er niets ergers kan zijn dan dat er dingen zijn die niet uitgesproken zijn en die nooit meer uitgesproken kunnen worden.

Post a Comment