a

Aperiri vivendum has in. Eu fabellas deseruisse mea, hinc solum tractatos vim ad, ut quem voluptua nam. Ei graeci oblique perci.

Recent Posts

PERSOONLIJK: Secundaire kinderloosheid

Een vraag die al een tijd in mijn hoofd speelt en die steeds meer naar voren kwam naarmate de wens voor een tweede kindje groter werd. Wat nou als zwanger worden niet lukt? Een aantal maanden geleden schreef ik al een blog over de veelgestelde vraag ‘En.. Wanneer komt de tweede?’. Een vraag die met de dag pijnlijker wordt door de dingen die we nu weten…

Een aantal maanden geleden maakte we de afspraak dat als er weer een negatieve test zou zijn we toch even contact op zouden nemen met de huisarts, gewoon om te overleggen. De negatieve test was er, het contact met de huisarts werd gelegd en er was voldoende reden voor een doorverwijzing naar het fertiliteitscentrum in het ziekenhuis.

De doorverwijzing was fijn, want nogmaals onderzoek met onze achtergrond was geen overbodige luxe en stiekem had ik de hoop dat dit alles gewoon weer met een sisser af zou lopen.  Net als de vorige keer, waar we vlak voor de start van de hormonen totaal onverwacht een positieve zwangerschapstest in onze handen hadden.

En dan ineens komt er een uitslag uit het vruchtbaarheidsonderzoek die je totaal niet verwacht. Verbaasd, verdrietig, verdoofd lopen we de deur uit met een doorverwijzing naar een andere arts voor een nieuw traject. Een traject waarvan wij niet hadden verwacht dit in te moeten gaan. Ik kijk mijn man aan, zie het verdriet in zijn ogen, maar kan weinig tot niets uitbrengen. Ik zou hem willen troosten, zeggen dat het allemaal goed komt en dat wij ons gezin ooit écht wel mogen en kunnen laten groeien. Echter voelt het niet zo, ik voel me intens verdrietig en weet helemaal niet of dit wel goed gaat komen. Misschien blijft het wel gewoon alleen bij onze lieve, grappige, ondeugende Gijs.

Het intense verdriet slaat om in een schuldgevoel. Ik voel me egoïstisch. Ik moet toch ontzettend dankbaar zijn voor het feit dat we al een gezonde zoon hebben? Hoeveel stellen met een kinderwens zijn er wel niet die nooit een kindje mogen/kunnen verwelkomen. En natuurlijk ben ik ontzettend dankbaar en blij met het feit dat we al een gezond kindje hebben, maar voor ons voelt het gezin gewoon nog niet compleet. Ineens besef ik me meer en meer dat een tweede kindje zo gewenst is…

Heel wat onderzoeken verder is voor nu duidelijk dat we de hoop voor een natuurlijke zwangerschap een beetje moeten laten varen. Gelukkig is er nog wel een vruchtbaarheidsbehandeling die mogelijk kan leiden tot een zwangerschap. Alleen is de vraag hoe ver gaan we voor een tweede kindje, een vraag die ik mezelf in een eerder blog al eens stelde, actueler dan ooit.. 

Het advies van de fertiliteitsarts is om een vruchtbaarheidstraject in te gaan in de vorm van  ICSI. Dit is een bijzondere vorm van IVF, waarvoor bij elke eicel slechts één zaadcel gebruikt wordt die rechtstreeks geïnjecteerd wordt in de eicel. Als er een bevruchting plaatsvindt, worden er net als bij IVF na een paar dagen een embryo teruggeplaatst. Dit betekent voor mij dat ik aan de hormonen zal gaan om mijn lichaam zoveel mogelijk eicellen te laten rijpen die vervolgens weggehaald worden en gebruikt worden om de bevruchting buitenbaarmoederlijk te kunnen doen. Wat uiteraard ook betekent dat er in korte tijd veel ziekenhuisbezoeken plaats zullen vinden en over de eventuele bijwerkingen van de hormonen nog maar te zwijgen.

Voor nu hebben wij de afweging gemaakt dat we het traject aan willen gaan, want de wens en de hoop op een groter gezin is er nog altijd. Wel blijven we samen continue afstemmen of dit het allemaal waard is. Voor ons is het het allerbelangrijkste dat Gijs niet mag lijden onder onze wens voor een tweede kindje.

Wanneer we mogen gaan starten met ons traject is voor nu onzeker. Door dat stomme virus staan alle fertiliteitsbehandelingen op het moment stil. Er wordt niets opgestart en zelfs lopende trajecten worden afgebroken. Uiteraard is het niet meer dan logisch, maar als de wens zo groot is is elke maand er eentje te veel.

Ben of ken jij iemand die in dit traject gezeten heeft en wil je ideeën en/of ervaringen uitwisselen? Volg me dan via Instagram @huisjeboompjegijsje en stuur me een berichtje!

Hi, ik ben Daphne (29), trotse moeder van Gijs (2) en getrouwd met de leukste man die ik mij maar kan wensen. In mijn blogs neem ik je graag mee in mijn leven als moeder van een ontzettend lieve en soms wat eigenwijze peuter, deel ik leuke DIY’s, geef ik je af en toe een kijkje in mijn keuken en neem ik je mee in onderwerpen waar ik in het dagelijks leven tegenaan loop of dingen waarvan ik vind dat ze bespreekbaar gemaakt moeten worden. Vind je het leuk om meer van mij en mijn gezin te zien? Volg me dan op instagram via @huisjeboompjegijsje

Post a Comment