a

Aperiri vivendum has in. Eu fabellas deseruisse mea, hinc solum tractatos vim ad, ut quem voluptua nam. Ei graeci oblique perci.

Recent Posts

TABOE: De druk van het geen borstvoeding kunnen geven is groot

Borstvoeding lijkt altijd zo vanzelfsprekend, maar is dit wel zo? Je hoort om je heen dat dit het beste is voor kind(eren) en wilt dit het liefste ook graag geven. Totdat blijkt dat het niet gaat en mensen naast je bed staat te schreeuwen dat je moet blijven pompen. Dit terwijl je net van de OK komt na een operatie en niet weet hoe je moet zitten, staan of liggen. De emoties worden te veel en je kinderen zijn nergens te bekennen. Op dat moment wil je maar één ding en dat is doodgaan. Er volgt een postnatale depressie, maar gevoelens, empathie en betrokkenheid zijn nu precies de dingen die je zo gemist hebt. Lees gauw verder!

Geen grotere borsten

Tijdens de zwangerschap werd mijn buik steeds dikker, want er zaten maar liefst 2 kindjes in en dat was reuze bijzonder. Ik was dan ook zuinig op mijn zelf en vond het heel bijzonder dat mijn lichaam dit goed aankon. Het was tevens mijn eerste zwangerschap en ik dacht ervoor dat ik nooit zwanger zou worden, dus je kunt wel zeggen dat het heel goed gelukt was 😉 Tijdens de zwangerschap had ik geen grotere borsten, had ik niet meer gevoeligheid in mijn borsten en kwam er ook geen melkproductie op gang. Er was gewoon niets te vinden daar en daarom lag de focus volledig op mijn buik.

Wel of geen borstvoeding geven

Mijn wens was om borstvoeding met flesvoeding te combineren, want ik vond het best veel druk geven om 2 kindjes altijd goed te voeden en wist ook niet of ik voldoende melk had. Dat was de reden om vooraf te bedenken dat ik het zo het liefst zou willen. Natuurlijk ben ik voor het geven van borstvoeding, maar er wordt in de media wel heel veel druk gelegd om aan dit beeld te voldoen en het vooral ook zo lang mogelijk vol te houden. Dit is niet voor elke vrouw vanzelfsprekend of wenselijk en daarom wilde ik ook deze kant graag belichten.

En toen kwam er……NIETS!

Nu gaan we weer terug naar het moment dat ik net een traumatische tweelingbevalling achter de rug had en net uit de OK kwam en meteen een borstvoedingspomp in mijn handen kreeg gedrukt. Snel aanleggen die handel, anders komt er straks niets meer. Dat laatste was ook het geval, want er kwam welgeteld 1 druppel uit en dat was het. Een uur pompen veder mocht niet baten en ondertussen was ik volledig uitgeput. Mijn lichaam wilde gewoon rust. Ik heb nog geprobeerd één van mijn kinderen aan te leggen, maar ook dat hielp niet mee aan het op gang brengen van de borstvoeding. Ik had gewoon helemaal niets en toch bleven ze maar pushen. Mijn kinderen lagen op een andere afdeling 3 verdiepingen lager en ik stond naast mijn bed te huilen met een vriendin aan de telefoon dat ik niet meer kon. Ik voelde mij verschrikkelijk en zei vertelde mij dat het moest stoppen en mijn lichaam hard moest herstellen van de operatie en dat ik gewoon geen borstvoeding had. Ik moest voor mijzelf opkomen en zeggen dat het afgelopen moest zijn. Ik had helemaal niets en moest enorm hard werken om te herstellen. Ik had bijna een bloedtransfusie gehad dus mijn energie moest ik sparen om beter te worden en straks voor mijn kindjes te zorgen.

Stop met het pushen van borstvoeding!

Elke vrouw mag zelf bepalen of ze borstvoeding geeft of niet. Maar stop met het pushen ervan in het ziekenhuis en kijk per situatie wat het beste is en wat de mama zelf wilt. Er is niets ergers dan dat je lichaam niet goed werkt, maar dit hoeft niet het einde van de wereld te betekenen. Ze worden net zo goed groot van borstvoeding als flesvoeding. Laten wij als moeder zijnde elkaar niet veroordelen of we dit wel of niet doen, of ons lichaam wel of niet in staat is om borstvoeding te geven en hoe we ons kind moeten voeden of groot brengen. Er is geen vaste gebruiksaanwijzing voor kinderen, je moet het zelf ondervinden en dat is al lastig genoeg zonder dat anderen hierover oordelen. 

Hoe nu verder?

Uiteindelijk heb ik een postnatale depressie gehad en heb ik hiervoor de juiste hulp gekregen. Als artsen, verplegers en de kraamhulp wat meer betrokken waren geweest en met mij in gesprek waren gegaan, was dit niet gebeurd. Na 5 jaar heb ik een klachtbrief verzonden en een gesprek gehad, ik heb het af kunnen sluiten en vertrouw tegenwoordig alleen nog maar op mijn mama intuïtie en dat werkt prima!

Laten wij – alle mama’s – elkaar niet veroordelen of we nu wel of geen borstvoeding geven en elkaar gewoon wat meer liefde geven!

Ik ben Melinda van Rossen, mede bossbabe van Boost your Kids en Boost your Health en moeder van een tweeling (j/m) van 8 jaar. Ik schrijf voornamelijk over dingen die mij opvallen in de media, taboes of eigen ervaringen met betrekking tot de opvoeding.

Post a Comment